Reizen, ontdekken, groeien
Reizen, ontdekken, groeien
Wat vooraf ging
Na de ijsbeer ervaring in Groenland, augustus 2014 wilde ik liever een wat veiligere bestemming, geen gedoe, geen groepen. Maar wel een zekere onbekende factor. Iets wat ik nog nooit gedaan heb. En bij het kijken van een bergsport documentaire wist ik: ik wil eigenlijk wel naar het Everest Basecamp.
Een begaan pad, velen zijn mij al voorgegaan naar die 5.300m hoogte. Nou, dat moet ik wel kunnen.
Reisverslagen over hoe de route loopt vind je legio online. Hier zal ik me meer verdiepen in de organisatie en waar je op moet letten voorafgaand en tijdens de reis. Wat waren mijn fouten?
Dus stap ik begin april op het vliegtuig. Voor het eerst buiten Europa, voor het eerst echt helemaal solo. Zonder groep. Op internet had ik via forums een lokale gids gevonden die mensen aangeraden hadden. En omdat alles nieuw is voor me, heb ik weinig idee waar ik op moet letten. Dat dit een fout is, zal later blijken
Fysiek voel ik me sterker dan ooit. Ik heb zoals altijd veel met mijn rugtas lopen sjouwen. Tientallen kilometers achter elkaar gewandeld met 15-20 kilo bepakking op. Meerdere malen per week liep ik even een rondje. Op zondag liep ik minimaal 4-5 uur te zeulen met dat gewicht. Ik heb wat tassen versleten!
Het is een warm welkom op Kathmandu Airport en ik word naar een standaard (lees: zeer matig) hotel in Thamel gebracht. Mijn eerste advies hier is dan ook: Regel je eigen hotel of vraag vooraf de details van je verblijf. In mijn latere bezoeken heb ik via de online reviews echt geweldige verblijven kunnen organiseren. Er zijn meer dan genoeg betaalbare verblijven met een score van 8,5 of hoger. Om hygiënische redenen is dit zeker van belang!
Tijdens de trekking heb je het niet altijd voor het uitzoeken. Maar ook hier kan je afspraken met je gids of organisatie over maken. En als er nauwelijks accomodaties zijn, maak dan afspraken over de kamerkeuze.
Bijna ieder teahouse op de route bestaat uit kamertjes met een underlayementplaat als afscheiding. Je kunt van iedere scheet van je buren dus letterlijk meegenieten. Als je een hoek-kamer hebt is dat wel heel fijn.
Net als een kamer met eigen toilet. Helaas is vanaf Lobuche dit niet meer mogelijk. Maar zorg dat deze dan in de buurt is.
Vol goede energie startte ik vanaf Lukla richting Phakding. En ons tempo lag hoog in het klamme klimaat van waarin je start. Dat is gelijk de waarschuwing. Spreek met je gids af dat je te allen tijde TRAAG start. Zonder het door te hebben reis je aardig snel van zeeniveau naar 2.800m hoogte. Misschien last van een jetlag en een paar nachten slechte slaap wil ertoe leiden dat je ongemerkt meer energie verbruikt dan je ervaart.
Dus het tempo lag lekker hoog. En in korte tijd kwamen we in Phakding aan waar ik ’s middags kon rusten om de volgende dag heel vroeg weer op stap te gaan. Heel vroeg betekent tussen 06-07 uur van start. Dit ritme is even wennen, maar bevalt mij heel erg goed. Het is dan nog koel en ’s middags slaat het weer vaak om.
Verwacht je klassieke maaltijden onderweg? Je kunt werkelijk alles krijgen. Van klassieke Nepalese dal bhat tot pizza en patat. Nu was ik in de jaren daarvoor vooral gewend om heel primitief te reizen. Dus met een opwarmmaaltijd en gefilterd water. Hier is het naar omstandigheden luxe.
En dat maakt het enerzijds aantrekkelijk; volop keuze op een hoogte waar niemand langdurig kan overleven. Maar kijk eens naar wat er naar boven gedragen moet worden door mens en dier. Ik had hier in 2015 nog weinig oog voor. Ik was vooral volstrekt verbaasd over de leefwereld die zich hoog boven de rest van de wereld afspeelt. Maar alles staat in het teken van geld verdienen. En het liefst zo snel mogelijk.
Iedereen wil een steentje meepakken. Hetgeen vaak ten koste gaat van de kwaliteit van leven van mensen en dieren. Mensen brengen houten balken met een gewicht tot 180kg omhoog voor een nieuw hotel. Dieren lopen met open wonden om de gasflessen voor een warme douche aan te vullen. Het is onwenselijk dat de dragers zich in de buurt van de toeristen bevinden. Het was subtiel, maar het was wel aanwezig.
Maar dat betekent niet dat ik niet geniet. Want het landschap, de route, het is meer dan uniek. En als ik na 2 dagen aankom in Namche Bazar, het bruisende dorp op 3.400m hoogte beginnen wel de eerste vage klachten. Ik heb niet heel veel trek, maar heb van de gids van het stel dat ik onderweg tegenkwam gehoord dat drinken ontzettend belangrijk is. En dan vooral gember-citroen-honingthee. En alles met knoflook. Dus met een knoflooksoepje en veel vocht val ik in slaap. Om midden in de nacht met forse hoofdpijn wakker te worden.
Ik sla er geen acht op, want de dag erna tijdens de acclimatisatiewandeling is de hoofdpijn weer weg. En zo wandel ik dagen door. De hoofdpijn ’s nachts is niet meer zo heftig als de die ene nacht, maar sluimert. Geen idee wat het is.
Tot we in Dingboche onderzocht worden door een aantal Harvard MS-studenten op hoogteziekte. De test wijst uit: dit neigt naar hoogteziekte. Dus acetazolamide (Diamox) en paracetamol tegen de hoofdpijn. En blijven drinken uiteraard. Liters drink ik weg.
Na de tweede, moeizame acclimatisatie wandelen we door omhoog. Tot Thukla (4.600m) is het een heerlijk pad. En dan komt een flinke klim naar het memorial. Ik heb geen idee hoe ik daar gekomen ben. En als we dan in Lobuche aankomen besluiten mijn darmen ook nog eens te gaan dansen. Oei, het lijkt wel oorlog in mijn buik.
Van een Sherpa krijg ik Amoxicilline (antibiotica) en daar worden ze rustiger van. Dan kan ik gelukkig slapen. De hele middag zitten we met verschillende klimmers en wandelaars verhalen uit te wisselen en het inspireert.
De volgende nacht zullen we echter in Gorak Shep overnachten. Ik heb het omgedoopt tot Gorak Sh*t. Wat is het daar smerig. En ik raad iedereen aan om deze plek vooral links te laten liggen maar een extra dag in Lobuche te plannen. Je stijgt slechts 200 meter extra op één dag, maar dit is werkelijk de plek waar je ziek wordt en waar absoluut niets bijdraagt aan herstel. Het stinkt er, er is geen water en het uitzicht is ruk. Helemaal als het slecht weer is, zoals in ons geval kan je de tocht naar Kalla Pattar ook besparen. Je ziet dan toch niets. En toch is het de plek waar we zelfs 2 nachten zullen verblijven.
Vanuit Gorak Sh*t wandelen we in een paar uurtjes naar het Everest Basecamp wat de kroon op onze tocht is natuurlijk. Het is ijzig koud en sneeuw dreigt boven ons hoofd. Toch heb ik geen last meer van mijn hoofd of darmen. De kuur slaat aan en na de afgelopen geweldige nacht heb ik meer energie. Dat is fijn zeg. Dacht ik…
Want ’s nachts word ik wakker met werkelijk de ergste hoofdpijn die ik ooit gehad heb. Het is niet te beschrijven, maar de inhoud van mijn hoofd lijkt tweemaal zo groot als de schedel waar het in hoort te zitten. Ik heb het gevoel dat mijn schedel straks open barst.
Daarnaast moet ik heel snel naar de wc. Dus ik stap uit bed en zak in elkaar. Ik weet me omhoog te hijsen en als ik de wc bereik herken ik mezelf niet in de spiegel. Ik kijk wel iemand aan, maar geen idee dat ik het ben. Ik probeer mijn maag te legen, er komt niets uit en op een of andere manier kom ik terug in bed. Dan moeten we toch de tas pakken en ik snap niet hoe ik alles in mijn tas moet doen. Omdat ik alles in pakketjes heb, zou dat niet moeilijk moeten zijn. Maar ik begrijp het niet. Iemand moet me helpen denk ik. Maar als ik hulp probeer te zoeken, verstaan ze me niet in het restaurant. Het blijkt nog zo vroeg dat niemand wakker is. En dan wordt duidelijk: noodgeval.
Maar. Het sneeuwt, en er is veel gevallen, er is geen zicht. Dus helikopters vliegen niet. Mijn gids dringt er op aan dat we wachten. Maar ik ben zo alert dat ik naar beneden wil. Dit is zo fout, ik móet dalen. Als er geen helikopter is, dan glij ik wel naar beneden op mijn kont.
Eigenwijs loop ik richting Lobuche om het ziekenhuis in Periche te zoeken. Daar moet ik heen. Onderweg kom ik gelukkig iemand tegen die wél fatsoenlijk Engels (en zelfs Nederlands) spreekt. Hij helpt me. Mijn gids blijft achter ons aan blaffen als een hond en trekt de aandacht van een andere man: ‘Your man needs a doctor’ roept hij me na.
Enige tijd later staan we voor de deur van het ziekenhuis en wie doet er open als ik aanklop? Inderdaad, deze man. Hij is de dienstdoende arts.
Ik organiseer gelijk voor mijn gids een consult en dan komt de aap uit de mouw: deze man heeft slechts één long en is onlangs geopereerd. Hoe in vredesnaam kunnen ze hém hier naar toe sturen? Het blijkt dat hij anders achterin de rij terecht komt en geen inkomen heeft. Wat een trieste gebeurtenis… Vooral als ik bedenk dat hij met het organiseren van die heli op Gorak Sh*t fors had kunnen verdienen.
Bij mij is het op het randje. Als ik 1 nacht langer op 5.100m hoogte geweest was, had ik het niet gehaald. Zowel een HACE als HAPE, oftewel, hersenen als longen zaten vol vocht. Met injecties en een middag zuurstof ging het gelukkig snel beter.
Maar ik moest wel zo snel mogelijk naar beneden. En dat gebeurde ook. Terug naar Kathmandu om daar in het ziekenhuis verder behandeld te worden.
Ook hier geldt dat je heel erg goed moet opletten.
Men wilde mij vanuit de organisatie naar een bepaald ziekenhuis hebben. Echter kreeg ik van de verzekering het advies om naar een ander ziekenhuis te gaan. En houd voet bij stuk. Ik ben niet de taxi uitgestapt tot ze me naar het internationale ziekenhuis brachten in plaats van het aggenebis-hospitaal waar de gids van zei dat het ook goed was.
Achteraf denk ik: werd ik hier bewust ziek gemaakt? Ik was werkelijk doodziek en alle waarden lieten zien dat er sprake was van hoogteziekte. Het was niet alleen de buikklachten. Maar ik kon niet meer fatsoenlijk lopen, ik had de meest intense hoofdpijn die ik ooit ervaren heb en (hopelijk) zal ervaren. Mijn planning en coördinatie zijn beschadigd en de coördinatie en balans zijn nooit meer teruggekomen zoals voorheen.
Zou ik het over doen? Sterker nog, in 2022 ging ik terug. Met de organisatie van de gids die mijn vrienden begeleidde. En het was een wereld van verschil. Dit verhaal lees je in mijn EBC-avontuur van 2022.
En wil je nu écht meer van Arjun en Sudip weten? Check dan Shiva Excursion, vernoemd naar de dochter van Arjun.
