Reizen, ontdekken, groeien
Reizen, ontdekken, groeien
Hoe het begon
Ik was na Antarctica in een flinke dip terecht gekomen. De beelden van de Antarctica werden wijdverspreid. En in Nederland was het adagium: niet met je hoofd boven het maaiveld uitsteken heersend. De kritieken op sociale media hadden vooral betrekking op de kosten en ‘of we niets beters konden doen’.
Ik trok het me aan want, nu ik niet meer hoefde te bewijzen dat ik best wat fysieke prestatie kon leveren, vroeg ik me af waarom ik dit dan wél doe. En die woorden van Arshad tijdens onze Shimshal-expeditie bleven ronddolen in mijn hoofd: je weet waarvoor je het doet, niet voor jezelf, maar voor anderen. En hoe, dat ga je uitvinden
17 mei 2025
Mijn telefoon gaat. Het is zaterdagavond en ik zie een Amerikaans nummer. Ik druk het nummer weg want aan die spam heb ik geen behoefte. Daarna volgt een soundbite: of ik mee wil naar de Geografische Noordpool.
Mijn antwoord is direct vol bezwaren. Ik loop in juni Montafon en er lopen wat onderzoeken naar de enorm hoge hartslag van de afgelopen maanden. Zijn woorden zijn begripvol en ‘What doesn’t kill you makes you stronger’. Een no-brainer. Maar toch…
27 mei 2025
Die chat bleef knagen. Ik overleg weer eens met een aantal lieve mensen om me heen en unaniem: als je ja kunt zeggen op die drie vragen (fysiek oke, financieel oke, motivatie oke): GAAN. Wat let je. Je leeft nu.
Juist in de afgelopen weken had het bericht dat een bekende zanger heel jong ongeneeslijk ziek was me aangegrepen. De combinatie met het jong overlijden van mijn beide ouders, en dan die motivatie van mijn omgeving.
Ik appte Oliver: is het aanbod nog open? Ja! COUNT ME IN
En zo vertrek ik begin juli naar Spitsbergen. De eerste nacht lekker vertrouwd in mijn tentje op de camping. Om vervolgens bij de ijsbreker Le Commandant Charcot aan boord te gaan en op fiets-tempo richting de Geografische Noordpool te varen.
Wat ik hier aantref overstijgt al mijn verwachtingen. Het is niet gewoon een luxe schip. Het is een volledig onderzoeksstation dat met toerisme essentieel klimaatonderzoek mogelijk maakt
Iedere dag worden we ondergedompeld onder lezingen over diverse onderwerpen zoals de Arctic, geologie, klimaatrisico’s, geopolitiek en als klap op de vuurpijl astrofysica. Nu wil het niet zeggen dat ik alles begrijp. Maar de professoren en experts wisten het zó uit te leggen dat het volstrekt begrijpelijk was.
Al de tweede avond, bij het bereiken van het zee-ijs werden we naar buiten geroepen: IJSBEER-alarm. Twee broertjes speelden erop los en kwamen soms nieuwsgierig naar het schip gewandeld. De zwarte tong uit de bek en gapend om te kunnen ruiken.
Na de IJsbeer encounter op Groenland was dit een enorm belangrijk moment. Eindelijk kon de herinnering die me al bijna 11 jaar achtervolgt overschreven worden. En wat was dit adembenemend mooi
We worden die nacht nog een aantal keren gewekt en dat zal de hele reis zo door blijven gaan.
Overdag gaan de lezingen door. En hebben we de mogelijkheid om mee te kijken in het onderzoekslaboratorium waar naast direct onderzoek ook de data voor latere analyses veiliggesteld wordt. Het is indrukwekkend om te zien hoe de mensen hier ondanks het geschud van de ijsbreker toch hun werk kunnen doen.
Doordat de ijsbreker op zonne- en bio-energie vaart. Is deze bijna klimaatneutraal in gebruik. Ook dit maakt het onderzoek mogelijk. Daarnaast bevorraad de ijsbreker de permanente onderzoeksstations op diverse wijzen.
Na bijna een week komen we op de Geografische Noordpool aan. En wat een feestelijk moment is dat! De dansers treden op, champagne wordt geopend en het spektakel is compleet. Alleen beseffen we ook: op de Geografische Noordpool ligt slechts een heel dun laagje ijs.
Ook dit beeld nemen we mee naar huis. Toch is het een feestelijk moment. Want eerlijk is eerlijk: ik kan overal het negatieve van blijven benoemen. Het positieve en mooie geeft meer energie én draagt bij aan actie. Waar willen we naartoe werkt beter dan de vraag waar we vandaan willen bewegen. Al heb je de eerste vraag wel nodig om te beseffen waar je heen wilt bewegen
En dat is eenvoudig: naar een gezonde, sterke wereld. Dichtbij en ver weg.
Morgen loop ik mijn tweede marathon van dit jaar nadat ik niet eens gedacht had Montafon in Oostenrijk te kunnen lopen. Slechts zes weken geleden begon ik met trainen omdat ik wist waarom ik dit doe. En nu, aan de vooravond van een prachtige uitdaging met de mooiste en liefste mensen om mij heen.
Wat een dankbaarheid en kracht voel ik over me heen komen. Dit ben ik
Die race loop ik niet voordat ik op de Noordpool het water in gedoken ben. Voor de Polar Plunche loop ik als Ma Flodder over het ijs heen.
En dan is de grote dag aangebroken. In alle vroegte staan we aan de start. Jong, oud, ervaren of eerste keer… Iedereen op het schip loopt mee voor een kilometer, 5 kilometer of volle marathon. Echt wat een familie is dit! Dan passeert de kapitein je, dan een ultraloper. Dan zien we halen we een onderzoeker in.
De race begint in de mist. We zien soms het schip niet eens. En de eerste 10 rondjes kan ik allereerst nog tellen. Daarna gaat het een beetje duizelen. Was ik nou bij rondje 11 of al bij 12? Ik weet het niet meer. En mijn GPS lijkt ook niet helemaal betrouwbaar. Want op de een of andere manier veranderen de cijfers nog al eens.
En dan de ondergrond. De track lag er in het begin prachtig bij. Maar migrerend zee-ijs is iets anders dan uren op een gletsjer rondbanjeren. Met tientallen mensen op dit ijs wordt het al snel slushi. Op sommige plekken zitten scheuren waar zeewater doorheen sijpelt. En op weer andere plekken is het ijs prima intact.
Dat betekent dat ik soms tot mijn enkels in het water sta om vervolgens weg te zakken tot mijn knieën in de slush en struikelend te eindigen op een kneiterhard stuk ijs. Mijn spikes zijn na een rondje of 30 geknapt waardoor ik mijn voeten nog hoger op moet tillen Ik voel de steek in mijn rechter enkel.
Het enorm gave is dat ik geen enkel moment het gevoel heb dat ik het zwaar heb. Dat ik denk: ik kap ermee. Het is genoeg.
Nee, want ik weet waarom ik dit doe. Ik voel wat ik doe. Ik volg mijn hart. En dat klinkt zo cliché: ‘Volg je hart, ga op je intuïtie af’. Maar ik wéét dat dit is wat ik te doen heb. Niet zozeer het lopen op gekke plekken. Niet zozeer het maken van reizen.
Maar wel het verleggen van mijn mogelijkheden. Het vergroten van wat comfortabel voelt.
Het uitbreiden van het gereedschap in mijn rugzak. Want die rugzak wordt vaak als een negatief ding neergezet: ‘Jij hebt ook een behoorlijke rugzak te dragen’, ‘Ja, dat is een rugzakkindje’.
Is het echter niet de bedoeling dat je hetgeen in die rugzak zit eens gaat gebruiken? Het is toch zonde om dat steeds maar mee te zeulen zonder het te hanteren? Zo ben ik inmiddels wel wijzer geworden tijdens mijn RUGZAK-trekkingen. Je neemt alleen mee wat je nodig hebt. De rest kan eruit.
Tijdens deze reis heb ik afscheid genomen van dat loodzware gedoe met ijsberen. Heb ik afscheid genomen van wat de hele wereld vindt (wat je vindt mag je houden, ook je mening!). Ik heb ook ervaren dat ik nog meer afscheid te nemen heb.
En dat dit op gepaste momenten mag gebeuren. Wanneer de tijd daar rijp voor is. En wanneer dat zo ver is: dat ervaar ik wel op het juiste moment.
Zo zwaar als dat de ondergrond is, zo licht kan ik eroverheen bewegen. Hoe dat komt? Omdat ik bijna dans over die bodem. Weer zo’n les: Het is makkelijker dansend een probleem eruit te werken dan vechtend
Zo loop ik mijn rondjes, en alle rondjes zijn ook echt anders. Ik ontdek steeds nieuwe dingen. Krijg een kneep in mijn schouders als oppepper, hoor achter me dat iemand zijn laatste rondje inzet. Ik moedig een ander weer aan.
En dan denk ik wel dat ik er ben. Op mijn horloge zie ik dat ik de 42km aantik. Maar uit de data blijkt dat ik pas 49 keer de finish gepasseerd ben. Normaal zou de moed me in de schoenen gezonken zijn. Maar nu niet. Dat wordt mijn laatste rondje op deze idiote plek. Dat wordt mijn TOP-ronde! Ik ga hier iedereen laten weten dat ik mijn laatste ronde loop
En zo geschiedde. ‘Het is mijn laatste ronde’, ‘Ik ben er bijna, jij ook!!!’ ‘Dank je dat ik aan mocht haken, tot straks aan de thee! Kom op, voor jou ook bijna het laatste rondje’! ‘Mijn laatste ronde, joehoeeeee’
Bijna jodelend van blijdschap hobbel ik door. En de pijn? Door het ijswater voel ik die niet. Ik kan alleen maar genieten.
Want, dit maak ik denk ik nooit meer mee. Ik ben voorzichtig geworden met te zeggen: ‘nooit…’ Dat zei ik op de Noordkaap, dat zei ik op Spitsbergen. Dat zei ik in Patagonië. En steeds kwam er een ’toch wel’.
En dan is er na ruim 7 uur toch een eind gekomen aan deze Fantastische race op spikes met een zwemvest aan.
Ik mag mezelf officieel de snelste Nederlandse OOIT op deze race noemen en dit jaar was ook zelfs de snelste Europese vrouw. Het zijn leuke feitjes.
Veel belangrijker: ik heb mijn motivatie terug. Ik heb mijn energie teruggevonden. Ik heb een prachtig doel om voor te lopen en daardoor geniet ik van iedere stap.
Indien rechtsonder een watermerk staat: de credits horen volledig toe aan Runbuk!
