Over mij

Hai! Wat super tof dat je me gevonden hebt! Mijn naam is Saskia van der Drift en sinds 2013 reis ik het liefst solo de wereld rond. Soms is dat mogelijk, soms ga ik met een groep mee als het nodig is.

Vaak is de eerste vraag die iemand stelt als je ergens nieuw bent iets in de trant van ‘Wie ben je’. En daar moet ik altijd wel even over nadenken. Want… Wie bén ik eigenlijk? Ja, mijn naam is Saskia. Maar wie ís die Saskia.

Mensen typeren me als extravert, druk, bezige bij, creatief en lefhebbend. Tegelijk. Herken ik mezelf? Of gedraag ik me naar wat men van me vindt? Dat laatste gelukkig niet. Stel je eens voor, dat je als kameleon het leven door gaat. Bij Jantje ben je blij en vrolijk, bij Marietje stil en teruggetrokken. Omdat zij je op die wijze hebben leren kennen.

Nee, ik ben ik. En dat betekent dat ik niet stil zit, maar dat soms wel nodig heb en dus ook doe. Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar hetgeen ik niet ken of ervaren heb. Dat leidt tot een aantal spannende, grappige of ongeloofwaardige verhalen. 

Het leidt ertoe dat ik in situaties terecht kom waarvan ik denk: ‘Hoe ben ik hier in hemelsnaam in verzeild geraakt’. Neem een paar voorbeelden.

  • In 2010 waren we op weg naar de Love Parade in Duisburg toen iemand van onze groep overvallen werd. Dat ongeluk was het geluk waardoor we niet in het bewuste tunneltje stonden op het moment van de verdrukkingen. 
  • Hoofdpijn, niet meer kunnen lopen en de op 2 handen te tellen zakjes kon ik niet meer in mijn tas krijgen. Op 5.100m hoogte kreeg ik een acuut hersenoedeem. Als ik niet zo eigenwijs was als ik ben, had ik dit nooit op kunnen schrijven en was ik overleden aan hoogteziekte in Nepal
  • Die ochtend van 25 april 2015 ga ik in alle vroegte weg met het gevoel dat ik nog iets moet in Kathmandu. Als ik thuis kom in Nederland en mijn telefoon aan zet, staat het bol van berichtjes waar ik ben. Het bed dat ik ’s ochtends verliet, is weggevaagd op het moment dat ik opsteeg bij de meest verwoestende aardbeving uit de geschiedenis van Nepal
  • ‘Ik blijf beneden’ vandaag. Nog net hoorde ik mijn naam heel ver weg geschreeuwd worden. Als ik mijn ogen open zie ik 3 ijsberen op me af denderen in 2014. Ik wist toen dat ik kon hardlopen. Maar het heeft mijn leven en vertrouwen in mensen voorgoed getekend
  • We werden gestopt om een auto uit de rivierbedding te trekken in Afghanistan. Dat ging zo tergend traag, ik begreep er niets van. Tot bleek dat we een mijnenveld in gestuurd waren. 
  • Onbekend, Amerikaans nummer belt me zaterdagavond. Of ik mee ga naar de geografische Noordpool. Die trein stopt hier nooit meer! Ik ga mee! En het werd weer een keerpunt in mijn leven.

Het zijn een paar voorbeelden van hoe ik in het leven sta. Met open visier besluit ik bij ieder voorval in mijn leven: is dit deze trein die op mijn perron stopt (kans) de moeite waard om in te stappen? En daarin maak ik steeds de afweging op drie punten. Financieel, tijd en energie. Als ze alle drie kloppen, besluit ik te gaan. 

En zo kom ik op de meest bizarre plekken terecht. Uiteraard creëer ik die kansen ook grotendeels zelf. Want zélf besluit ik naar Tajikistan of Pakistan te gaan. Zélf besluit ik me in te schrijven voor één of andere marathon op een afgelegen plek in de wereld. 

Want kansen creëren is gewoon hard werken, goed inlezen, voorbereiden, in top conditie verkeren en natuurlijk budget realiseren. 

Want het komt me niet aanwaaien. Ik ben niet met die gouden lepel in de mond geboren. Maar mijn jeugdige ervaringen hebben de contouren getekend voor wie ik ben. Opgevoed door een strenge moeder die er alleen voor stond om mijn zieke vader (kanker) bij te staan en zorg te dragen voor 2 jonge meiden, ik geef het haar te doen. Dat betekende dat ik al heel erg vroeg zelfstandig was. Als ik mezelf weer eens in de nesten gewerkt had was er niemand die de hete kolen uit het vuur haalde. Dat moest ik zelf doen, inclusief blaren.

Ik bepaalde al vroeg mijn eigen pad. En was het niet leuk, dan wijzigde ik mijn koers. Dat werd dan als ‘eigenwijs’ (klopt, eigen wijze), ‘Oost-Indisch doof’ (klopt, geen ruimte voor ongevraagd advies) of ‘lastig’ gezien. Vroeger was ik daar heel ontvankelijk voor. Maar inmiddels heb ik ervaren dat dit juist mijn kracht is. En het brengt me enorm ver. Letterlijk tot de uithoeken van de wereld over ongebaande paden. 

Eigenschappen die dat mogelijk maken zijn in mijn ogen dan ook flexibiliteit, doorzettingsvermogen, beetje eigen-wijsheid, intuïtie vertrouwen, naïviteit en vooral: LEF hebben. 

Geniet van mijn verhalen en volg me eventueel op mijn socials

Groetjes Saskia