Reizen, ontdekken, groeien
Reizen, ontdekken, groeien
Hoe het begon
2015
In Nepal loop ik medio april de Everest BaseCamp-trekking. Van hut naar hut. En onderweg zie ik iets voorbij komen van een marathon vanaf het EBC naar Namche Bazar. We lachen erom. Wat een stelletje dwazen. Het is al zwaar om hier gewoon te wandelen, laat staan om met zoveel man naar beneden te rennen. Mij niet gezien. Op de een of andere manier verschijnt er niet veel later een foto op mijn telefoon van díe race. Ik gooi hem maar niet weg.
Ik heb nooit meer aan dat voorval gedacht.
Maar jaren later…
2019
Op 14 april 2019 volbreng ik mijn eerste marathon in Parijs. Onder gejuich van mijn moeder, schoonouders en Marian. Wat ben ik trots dat ik vlák na René binnenkom. En het smaakt naar een vervolg. Van trailen heb ik tot dan toe nog nooit gehoord. Ik liep wel graag in de bergen en zag mensen wel eens hardlopen in de bergen. Maar dat daar de term ‘trailrunning’ voor bestond, geen idee.
2021
Na een heftig jaar vol corona en mantelzorg schiet me die Everest Marathon door het hoofd. Ik heb geen idee hoe ik erbij kom, maar besluit me in februari in te schrijven. Niet alleen omdat ik wel aan een leuke uitdaging toe ben waarin ik mijn twee favoriete activiteiten (hardlopen en bergsport) kan combineren. Maar ook omdat ik wil ervaren dat ik gezond het EBC kan bereiken.
Alles is geregeld: vaccinaties, fysiek helemaal in vorm, vliegtickets… En dan, 4 dagen voor vertrek besluit Nepal alle luchthavens te sluiten wegens een nieuwe Corona-uitbraak. En ik kan alles annuleren. Het is jammer. Maar EBC en de marathon lopen niet weg. En veiligheid boven alles. Nu kan ik een jaar langer trainen. En ik heb nog een ander plannetje dat ik beter kan voorbereiden…
De Everest Marathon gaat dan toch écht door dit jaar. Ik heb
met Arjun het een en ander besproken en zal niet rechtstreeks naar EBC lopen,
maar pak meer rustdagen om te kunnen hardlopen en wil ter acclimatisatie ook
Island Peak beklimmen. Dat laatste komt in een ander verhaal terug. Maar dat is
een gouden greep geweest. Waar je normaal in negen dagen omhoog wandelt
inclusief acclimatisatiedagen, pak ik in Namche en Dingboche een extra dag om hard
te lopen. Daarnaast buig ik na Dingboche af richting Island Peak en daar
acclimatiseer ik ook nog eens een dag of 4 extra mee.
Want ik kom werkelijk super goed geacclimatiseerd op EBC
aan. Met een saturatie van 92-96%SpO2 op 5.300 meter hoogte voel ik me ook top
fit. Ik slaap als een roos in het iconische EBC en sta op 29 mei 2022 vrolijk
aan de start.
Ondertussen had ik al gehoord dat René en Vera onderweg naar
Namche waren zodat we vanaf de finish met zn drieën verder reizen. Wat een
heerlijk vooruitzicht is dat!
De race loopt over gletsjers, morenen, het eindeloze toendra-landschap,
enkeldiep zand dat oneindig lang richting Chhuckung lijkt te lopen. Ik was erop
voorbereid, maar niet wetende wanneer je het checkpoint bereikt hebt, is een
mentale uitdaging in dit gebied dat vals plat stijgt. Omdat de druk groot is
het checkpoint in Tengboche te halen neem ik weinig tijd voor een rustige lunch zoals ik anderen zie doen. Dat hoeft ook niet want ik heb toch niet meer trek
dan in een paar kleine stukjes Flapjack.
Onderweg kom ik het echtpaar tegen dat me eerder inhaalde.
Zij praat volledige wartaal en alle alarmbellen gaan af. Ik geef haar mijn
water en een restje eten. Ik vind elders wel weer wat. Ze blijkt volledig
uitgedroogd te ijlen. Haar man heeft alle water en loopt verder vooruit. Als
hij terugkomt foetert hij wat en ik val uit naar hem. Hij moet bij haar
blijven. Niet ik of iemand anders. Hij schrikt en belooft aan haar zijde te
blijven. Als ik merk dat zij het weer doet, vervolg ik mijn tempo naar
Tengboche.
Het checkpoint haal ik met nog een uur of 3 over. Samen met
een loopgenoot vallen we achterover in het gras van opluchting. Vanaf nu is het
gewoon gáán. Bij ieder checkpoint worden trouwens je gegevens genoteerd zodat
je niet ‘kwijt kunt zijn’.
Ze zeggen wel eens dat de pain in the tail zit. En dat blijkt
ook. We moeten de flinke klim richting Namche maken vanaf de rivier. En ik
begin eraan. Al snel haal ik de eerste man, de volgende man en weer eentje in.
Ik besluit ze even toe te spreken. Kom op mannen, je laat je toch niet door zo’n
meid kisten. Loop met mij mee, dan haal je het makkelijk. Ze lachen en wuiven
me succes. Nee, dit is killing. En ja, dat is het ook wel. Maar in mijn eigen
tempo lukt het me eigenlijk wel aardig. En echt, wat een trots gevoel als ik
dan boven sta. En daar ook Gorre zie staan!!!! Wat fijn. Nu ik dit, 3,5 jaar later
schrijf, krijg ik wéér kippenvel. Het was zo fijn om samen te kunnen lopen.
Niet veel later sluit Sudip ook aan en met z’n drietjes lopen we naar de
finish.
Daar staan Vera, Rene, Arjun en alle lieve mensen al te
wachten. Na 10,5 uur finish ik. Mijn voeten zwart, mijn knie verrot. Mijn
gezicht en handen uitgemergeld. Maar ik heb zojuist 10,5 uur, 42,195km gelopen
op 2 banaantjes, een hapje flapjack, 2 kopjes chai en een mini snickers. En wat
ben ik blij dat ik René, Vera en Arjun weer zie. Wat heeft mij dat veel kracht
gegeven onderweg
In de lodge moet ik wel geholpen worden om mijn sokken uit
te krijgen. Maar we genieten van de maaltijd. En morgen? Morgen gaan we gewoon
weer wandelen. We willen voor de drukte uit zijn, zeker nu de vliegtuigen onder
verscherpt toezicht staan na de crash afgelopen week.
Dat dit geen misrekening geweest is, blijkt uit het feit dat
er he-le-maal geen vliegtuig vertrekt de dag erna. We hebben net door mijn
miserabele tempo 10 uur gewandeld, na de paracetamol kon ik iets meer tempo
maken, maar toch. We zitten mogelijk nog een dag vast in Lukla. En dan? Dan
staan we achterin de rij.
Het besluit is snel gemaakt. Weer geen rustdag, we
gaan door. Nogmaals 10 uur wandelen om helemaal beneden uit te komen en over
land naar Kathmandu terug te gaan. Ik ben echt ongelofelijk moe. Maar we móeten
terug. Het doet mijn benen niet goed. Als ik in Kathmandu terugkom, zijn mijn
benen omgetoverd tot olifantenpoten. De schade is blijvend, nog altijd als ik
lang zit lopen de enkels vol.
